คิลเลอร์Yuki View my profile

[KHR]Songfic 1869 ลงตามเควสค่ะ

posted on 18 Feb 2010 12:51 by kill69kasewufeng-liu

โรงเรียนหยุดให้อ่านหนังสือ แล้วเดี๋ยนมานั่งทำอะไร???

ลงสนองความต้องการของตัวเองมันซะเลย- -+(จริงๆแล้วว่าจะหาที่เก็บแทนในคอมตัวเอง ฮาา) ก่อนจะต้องไปอ่านหนังสือสอบ

 

เพลงค่ะ-0- จิ้มๆ!!

[SongFic]รักล้นใจ – mild

Pairing : Hibari x Mukuro(1869)

Rating : PG-13(รึจะเอามากกว่า??)

 

เครสของใครเอ่ยยย ย??.....รายงานตัวรับเควสด้วยก่ะ*-*~

 

 

Chapter : I

 

 

....รักในใจเก็บมันเอาไว้เรื่อยมา

เพียงแค่มองนัยน์ตาเธออาจจะพอเข้าใจ

รักที่ใครบางคนต้องทนเก็บไว้ข้างใน

ไม่อาจจะเปิดเผยไปให้ใครได้รู้....

 

 

 

ใจกลางกรุงโรมเมืองหลวงของประเทศอิตาลีคลาคล่ำไปด้วยผู้คนและร้านต่างๆที่เปิดยามค่ำคืน ขาเรียวก้าวเดินอย่างเร่งรีบพรางก้มมองนาฬิกาในใจเพียงหวังว่าจะไปให้ทันเวลา

 

กรุ๊งกริ๊ง..

 

 

“แกมาสาย..”เสียงเรียบเอ่ยขึ้นเมื่อรู้ว่าใครเข้ามาในร้าน นัยน์ตาสีรัตติกาลดูเย็นชาคู่นั้นมองร่างผู้มาใหม่นิ่งสนิท แต่คนถูกทักกลับเพียงยิ้มให้แล้วรีบเดินเข้าหลังร้านเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดพนักงาน

 

 

 

“...ถึงผมจะมาสายแต่ก็ทันเปิดร้านไม่ใช่เหรอครับ คุณฮิบาริ??”เสียงหวานเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมายืนประจำที่ของตัวเอง



“...แค่เสี้ยววินาที..”เสียงเรียบยังคงถูกเอ่ยสนทนากับอีกฝ่ายพรางชงเหล้าตามออเดอร์ที่ลูกค้าสั่ง

 

 

“คึหึหึ...แต่มันก็ทันนี่ครับ^ ^”ใบหน้าสวยเผยยิ้มไปพร้อมกับกล่าว

 

 

“...ชั้นไม่เถียงกับแกให้เสียเวลาหรอกนะ!....เอานี่ไปเสิร์ฟแขกได้แล้ว..”

 

 

“ครับๆ..”ร่างบางรับแก้วเตกีล่ามาถือไว้ก่อนจะวางลงบนถาดแล้วหันตัวออกเดินไปยังโต๊ะของแขกที่สั่ง

 

 

“..ดุมุคุโร่เค้าบ่อยจังนะ ฮิบาริคุง^ ^”เสียงๆหนึ่งดังขึ้น เจ้าของชื่อหันไปมองก่อนจะทำเป็นไม่สนใจแล้วหันกลับมาทำหน้าที่ต่อ

 

 

“..นิสัยแย่-0-!!....ไม่สนใจมาสเตอร์ได้ยังไงเนี่ย!!”คนมีอายุมากกว่าพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจปนตลกนิดๆ

 

 

 

“จะไปไหนก็ไปเลยไป จีออตโต้!...เกะกะขวางทาง”เสียงเย็นถูกกล่าวขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาสีรัตติกาลหันมอง

 

 

“ว๊าๆ....แซวนิดแซวหน่อยไม่ได้เลยนะ ฮึกT^T”

 

 

“ปัญญาอ่อนน่าปู่!!...”เสียงดังขึ้นพร้อมๆกับเจ้าของประโยคเมื่อครู่ มือเล็ก(?)ส่งแผ่นกระดาษให้ฮิบาริก่อนจะพูด“..วอดก้า2ที่นะครับ คุณฮิบาริ..”

 

 

“ว่าปู่แบบนี้ได้ไง ไอ้หลานบ้า-0-!!!”คนอาวุโสกว่าทำหน้ายู่อย่างไม่พอใจ

 

 

“...ทำตัวน่านับถือจังปู่เรา...”พูดจบก็ส่ายหัวไปมาอย่างเอือมๆก่อนจะเดินหนีไปรับออเดอร์ทันที

 

 

“=[ ]=….”

 

 

“คิกๆ....หน้าคุณตลกจังเลยนะครับ คุณจีออตโต้”เจ้าของเรือนผมสีไพลินกล่าวขึ้นเมื่อเดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์แล้ววางถาดลง

 

 

“...ง่ะ!...ชั้นไปหลังร้านแล่วT_T”คนถูกหัวเราะใส่สะบัดหน้าหนีแล้วเดินหายเข้าหลังร้านไป คนที่กำลังชงออเดอร์ตามที่ลูกค้าสั่งส่ายหน้าไปมาช้าๆ

 

 

“ปัญญาอ่อน- -+”

 

 

“...น่าจะชินได้แล้วนะครับ...”เสียงหวานพูดขึ้นยิ้มๆ มือเรียวบางยกแก้ววอสก้าตรงหน้าทั้งสองแก้วลงบนถาดเตรียมจะเดินไปเสิร์ฟ

 

 

“แกก็ชินไปคนเดียวสิ..”

 

 

“...ก็ผมอยากให้คุณชินด้วยกันนี่ครับ^ ^”พูดจบก็หันหลังกลับพร้อมกับถือถาดในมือเดินหายเข้าไปในกลุ่มคนภายในร้านอีกครั้ง

 

 

“....ชินอะไรของแกกัน....”เสียงเรียบเอ่ยเพียงแผ่วเบา นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมองแผ่นหลังบางไป

 

 

เวลาเที่ยงคืนกว่าๆร้านก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้งเมื่อถึงเวลาปิดร้านของที่นี่ ร่างบางเจ้าของเรือนผมสีไพลินช่วยเก็บพวกแก้วต่างๆกับพนักงานร่างเล็กในร้านอีกคน

 

 

“วันนี้คนก็เยอะเหมือนเดิมเลยนะครับคุณมุคุโร่”คนข้างตัวพูดขึ้นพรางเก็บแก้วบนโต๊ะลงรถเข็น

 

 

“ก็คงเพราะ....”นัยน์ตาต่างสีผินมองคนที่พึ่งเดินผ่านไปช้าๆ “....บาเทนเดอร์รูปหล่อของเราล่ะมั้งครับ...”

 

 

“นั่นสินะครับ...คุณฮิบาริทั้งหล่อแถมยังชงเครื่องดื่มเก่งอีกต่างหาก...”

 

 

“มัวพูดมาก!....เก็บให้มันไวๆไม่ได้รึยังไง...”คนถูกพูดถึงใช้เสียงเรียบกล่าวกับทั้งสองคนก่อนจะปลดหูกระต่ายออกจากปกเสื้อ

 

 

“...เขินรึไงครับคุณฮิบาริ??...”ร่างบางกล่าวด้วยน้ำเสียงขบขัน

 

 

“หุบปากแล้วทำหน้าที่ของแกต่อไป...มุคุโร่...”คนตัวสูงกว่าพูดเสียงเย็นก่อนจะหันหลังเดินเข้าหลังร้านไป มุคุโร่หันมาหัวเราะเบาๆกับคนตัวเล็กข้างตัวแล้วลงมือเก็บแก้วบนโต๊ะต่อ

 

 

“....วันนี้ก็...รีบๆกลับไปพักซะนะ....พรุ่งนี้เจอกันเวลาเดิม!”มาสเตอร์เจ้าของร้านพูดขึ้นเมื่อทุกคนเปลี่ยนชุดมายืนพร้อมหน้ากัน

 

 

ร่างบางจับผ้าพันคอให้เข้าที่พรางก้าวเดินตามถนนสายหลักยามค่ำคืนของกรุงโรม มือบางกระชับกอดตัวเองเมื่อลมหนาวพัดผ่านตัวเขาไป

 

 

“..หนาวแหะ...”เสียงหวานบ่นออกมาเบาๆ แต่อยู่ๆกลับมาเสื้อโค้ดตัวใหญ่ลงมาคลุมหัวของเค้า

 

 

“แค่ผ้าพันคอมันช่วยให้หายหนาวรึไงเจ้าโง่..”เสียงเรียบของคนตัวสูงกว่าเอ่ยขึ้นมุคุโร่หันมองเจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลก่อนจะยิ้มแล้วดึงเสื้อโค้ดให้ลงมาคลุมตัว

 

 

“...ก็ผมรู้น่ะสิครับ...ว่าคุณต้องเอาเสื้อโค้ดนี่มาให้ผม...”

 

 

“..งี่เง่า..”

 

 

“คึหึหึ.....ทางกลับบ้านคุณไม่ใช่ทางนี้ไม่ใช่เหรอครับ?”

 

 

“...กลัวจะมีเจ้าโง่ตัวหนึ่งหนาวตาย เลยเดินตามมาดู...”

 

 

“เป็นห่วงผมสินะ...”

 

 

“แกเป็นเจ้าโง่คนนั้นรึปล่าวหล่ะ??...”

 

 

“ฮ่ะๆๆ....ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ”ร่างบางกระชับเสื้อโค้ดให้เข้าที่ ใบหน้าสวยอมยิ้มน้อยๆเมื่อหันไปเห็นอีกคนยังเดินเคียงข้างเขามาเรื่อยๆ

 

 

“ถึงคอนโดแกแล้ว...”คนมาส่งเตรียมจะเดินกลับหากแต่กลับถูกรั้งข้อมือไว้ซะก่อน

 

 

“ขึ้นไปดื่มอะไรหน่อยไหมครับ??...”

 

 

แก้วกาแฟถูกวางลงบนโต๊ะหน้าโซฟาตัวยาว ก่อนมุคุโร่จะนั่งลงบนโซฟาอีกตัว แขกจับแก้วกาแฟอุ่นๆตรงหน้าขึ้นมาจิบก่อนจะวางลงบนโต๊ะตามเดิม

 

 

“..ทำไมไม่ไปเปิดร้านกาแฟ ถ้าแกชงได้ขนาดนี้...”

 

 

“..แสดงว่าผมชงอร่อย...”

 

 

“ปล่าว....ก็แค่พอใช้ได้...”

 

 

“...ถ้าชอบก็มาทานบ่อยๆสิครับ ผมยินดีชงให้^ ^”

 

 

“...ไม่ล่ะ!...ชั้นจะกลับแล้ว...”พูดจบก็ลุกขึ้นพรางเดินตรงไปยังประตูห้อง

 

 

“ผมไปส่ง...”เสียงหวานพูดขึ้นก่อนจะลุกเดินตามไปเปิดประตูห้องให้ “ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะครับ...”

 

 

“....อื้ม...”เอ่ยรับเพียงเท่านั้นก็ผินกายหันเดินออกจากหน้าห้องของร่างบางทันที

 

 

“...แกก็เช่นกัน...”

 

หลังจากส่งแขกจนลับสายตาแล้ว ร่างบางจึงเดินกลับมาเก็บถ้วยกาแฟมือเรียวยกแก้วของชายหนุ่มคนเมื่อครู่ขึ้นจ้องมองอยู่ซักพัก พรางเรียวปากบางก็เผยยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะเดินกลับเข้าครัวเพื่อเอาของในมือไปล้าง

 

 

RRR~

 

 

“....เอ๋?....”อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ของตัวเค้าก็ดังขึ้น มุคุโร่รีบละจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ก่อนจะวิ่งไปรับโทรศัพท์เพื่อไม่ให้ปลายสายรอนาน

 

 

“สวัสด